Аrias
Duo's...
Opera's
Cantates
Componisten
Switch to English

Jacques Offenbach

Opera's:

BagatelleBarbe-bleueBa-ta-clanBelle LuretteBoule de neigeCroquefer, ou Le dernier des paladinsDaphnis et ChloéDer Goldschmied von ToledoFantasioGeneviève de BrabantJeanne qui pleure et Jean qui ritLa belle HélèneLa boîte au laitLa boulangère a des écusLa chanson de FortunioLa chatte métamorphosée en femmeLa créoleLa divaLa fille du tambour-majorLa foire Saint-LaurentLa Grande-Duchesse de GérolsteinLa jolie parfumeuseLa PéricholeLa permission de dix heuresLa princesse de TrébizondeLa romance de la roseLa rose de Saint-FlourLa Vie parisienneLe 66Le carnaval des revuesLe château à TotoLe docteur OxLe fifre enchantéLe financier et le savetierLe mariage aux lanternesLe pont des soupirsLe roi CarotteLe violoneuxLe voyage dans la luneLe voyage de MM. Dunanan père et filsLes bavardsLes bergersLes brigandsLes contes d'HoffmannLes deux aveuglesLes deux pêcheursLes géorgiennesLes trois baisers du diableL'île de TulipatanLischen et FritzchenM. Choufleuri restera chez lui le ...Madame FavartMadame l'archiducMaître PéronillaMesdames de la HalleMonsieur et Madame DenisMoucheronOrphée aux enfersOyayaye, ou La reine des îlesPépitoPierrette et JacquotPomme d'ApiRobinson CrusoéTromb-al-ca-zar, ou Les criminels dramatiquesUn mari à la porteUne demoiselle en loterieUne nuit blancheVent du soir, ou L'horrible festinVert-VertWhittington

Аrias:

A l'heure où la nuit profonde. Isoline. Geneviève de BrabantA tous les métiers, moi, j'excelle. Vertigo. PépitoAh! de mon coeur un trouble s'empare. Sifroid. Geneviève de BrabantAh! que j'aime les militaires. La Grande Duchesse. La Grande-Duchesse de GérolsteinAh! quel repas sans égal. Roland. Les bavardsAh! vraiment je le déclar'. Stella. La fille du tambour-majorAllez, jeunes filles, dansez et tournez. Fritz. La Grande-Duchesse de GérolsteinAllons! Courage et confiance...Ah! vivre deux!. Hoffmann. Les contes d'HoffmannAmis, l'amour tendre et rêveur. Hoffmann. Les contes d'HoffmannAmours divins! ardentes flammes!. Hélène. La belle HélèneAprès avoir pris à droite. Fiorella. Les brigandsAprès quelques jours seulement de ménage. Suzanne. Madame FavartAu cabaret du labyrinthe. Oreste. La belle HélèneAu chapeau je porte une aigrette. Fiorella. Les brigandsAu mont Ida trois déesses. Pâris. La belle HélèneBeauté qui viens des cieux. Vendredi. Robinson CrusoéBuvons, Seigneurs et nobles dames. Briscotte. Geneviève de BrabantCe n'est pas un âne ordinaire. Claudine. La fille du tambour-majorC'est bien reconnu. Béatrice. Les bavardsC'est l'Espagne qui nous donne le bon vin. Roland. Les bavardsC'est un métier difficile. Comte Oscar. Barbe-bleueCet habit la ne lui va point. Brigitte. Geneviève de BrabantConduisez moi vers celui que j'adore. Edwige. Robinson CrusoéConscrit conscrit guignon maudit. Pierre. Le violoneuxDans les rôles d'amoureux langoureux. Councillor Lindorf. Les contes d'HoffmannDans une cave obscure. Charles-Simon Favart. Madame FavartDebout, c'est aujourd'hui dimanche!. Edwige. Robinson CrusoéDepuis longtemps l'Italien. Stella. La fille du tambour-majorDites lui qu'on l'a remarqué. La Grande Duchesse. La Grande-Duchesse de GérolsteinEh bien! en voilà des manières. Claudine. La fille du tambour-majorElle a fui, la tourtelle. Antonia. Les contes d'HoffmannEn couronnes tressons les roses. Oreste. La belle HélèneEn naissant chaque créature. Petermann. M. Choufleuri restera chez lui le ...En passant sous la fenêtre. Drogan. Geneviève de BrabantEn passant sous la fenêtre. Églantine. Geneviève de BrabantEn très bon ordre nous partimes. Fritz. La Grande-Duchesse de GérolsteinEt tout d'abord, ô vile multitude. Pâris. La belle HélèneExaminez ma figure et remarquez mes yeux battus. La Duchesse Della Volta. La fille du tambour-majorFalsa cappa voice ma prise. Fragoletto. Les brigandsGeneviève était blonde et ces cheveux sont gris. Drogan. Geneviève de BrabantGrace à vous mes demoiselles. Drogan. Geneviève de BrabantIl était un de me aïeux. La Grande Duchesse. La Grande-Duchesse de GérolsteinIl était une fois à la cour d'Eisenach. Hoffmann. Les contes d'HoffmannJadis régnait un Prince joli comme le jour. Le Prince. Les brigandsJadis vous n'aviez qu'un' patrie. Comte de Gloria-Cassis. Les brigandsJ'ai des yeux. Coppèlies. Les contes d'HoffmannJ'apporte les volontés. Popolani. Barbe-bleueJ'arrive armé de pied en cap. Charles Martel. Geneviève de BrabantJe n'sais pas quell' mouch'. La Nourrice. Geneviève de BrabantJe passe sur mon enfance. Madame Favart. Madame FavartJe suis la petite vielleuse. Madame Favart. Madame FavartJe suis le p'tit cocher, a very nice cocher. Stella. La fille du tambour-majorJe suis une femme que sais le passé. La bohémienne. Geneviève de BrabantJe t'apporte la délivrance. Père Mathieu. Le violoneuxJe veux partir bénissez moi. Edwige. Robinson CrusoéJe viens de bien loin d'ici. La bohémienne. Geneviève de BrabantJe viens de la Tur. Sifroid. Geneviève de BrabantJ'entrai dans la royale tente. Madame Favart. Madame FavartJ'étais vraiment très ignorante. Ernestine. M. Choufleuri restera chez lui le ...Jeunesse aimable et charmante. Briscotte. Geneviève de BrabantJour et nuit je me mets en quatre. Frantz. Les contes d'HoffmannJ'sais bien que c'n'est pas l'usage. Reinette. Le violoneuxLa voilà, la Flamande. Briscotte. Geneviève de BrabantLà! vrai, je ne suis pas coupable. Hélène. La belle HélèneLe péril que court ma vertu. Suzanne. Madame FavartLe violonneux du village c'est encor. Père Mathieu. Le violoneuxLe voilà ce bel uniforme. Griolet. La fille du tambour-majorLe voilà donc, le tombeau des cinq femmes. Barbe-bleue. Barbe-bleueLégende de Barbe-Bleue. Barbe-bleue. Barbe-bleueLes oiseaux dans la charmille (The Doll Song). Olympia. Les contes d'HoffmannMa mère aux vignes m'envoyit. Madame Favart. Madame FavartMadame, plaignez mon tourment. Barbe-bleue. Barbe-bleueMaître avait dit à Vendredi. Vendredi. Robinson CrusoéMes aïeux, hommes de guerre. Marquis de Pont-Sablé. Madame FavartMessieurs de mon spécifique. Mathieu Laensberg. Geneviève de BrabantMon bon ami, j'ai réfléchit. Toby. Robinson CrusoéMon p'tit papa je t'en supplie. Suzanne. Madame FavartNous courons tous après la gloire. Robert. La fille du tambour-majorNous étions à Novare. Robert. La fille du tambour-majorNous possédons l'art merveilleux. Boulotte. Barbe-bleueNous savons tous qu'à la naissance. Narcisse. Geneviève de BrabantNous sommes en pleine Syrie. Briscotte. Geneviève de BrabantO Dieu! de quelle ivresse. Hoffmann. Les contes d'HoffmannÔ ma ma maman. Le Jeune Arthur. Geneviève de BrabantÔ mes amours ô mes maîtresses. Le Caissier. Les brigandsOn me nomme Hélène la blonde. Hélène. La belle HélèneOn prend un ange d'innocence. Le Reine Clémentine. Barbe-bleueOuf quel métier que d'être femme. Beatrice. Les bavardsOui, c'est un brun. Suzanne. Robinson CrusoéPartout on chercherait en vain. Cristobal. Les bavardsPiff, paff, pouff. General Boum. La Grande-Duchesse de GérolsteinPour épouser une Princesse. Prince Paul. La Grande-Duchesse de GérolsteinPour recevoir un régiment. Stella. La fille du tambour-majorPrenant mon air le plus bénin. Madame Favart. Madame FavartPrenez les grappes empourprées. Stella. La fille du tambour-majorQuand du four on le retire. Charles-Simon Favart. Madame FavartQuand il cherche dans sa cervelle. Charles-Simon Favart. Madame FavartQuand on possède une biche. Geneviève. Geneviève de BrabantQuand tu me fis l'insigne honneur. Fragoletto. Les brigandsQue m'importe un titre éclatant. Stella. La fille du tambour-majorQuel est celui qui par les plaines. Falsacappa. Les brigandsRose, la fille à Mathurin. Églantine. Geneviève de BrabantSalut, chanmière, toit solitaire. Robinson Crusoé. Robinson CrusoéSalut, salut noble assemblée. Drogan. Geneviève de BrabantSans aimer ah! peut on vivre. Roland. Les bavardsScintille, diamant. Dapertutto. Les contes d'HoffmannSi tu savais combine je t'aime. Golo. Geneviève de BrabantS'il fallait qu'aujourd'hui. Edwige. Robinson CrusoéSuzanne est aujourd'hui ma femme. Hector de Boispréau. Madame FavartTamayo, mon frère, tu frappes l'écho. Vendredi. Robinson CrusoéTon était un danseur ingambe. Suzanne. Robinson CrusoéTout en tirant mon aiguille. Griolet. La fille du tambour-majorUn jour, jour de détresse. Manuelita. PépitoUn mari sage est en voyage. Hélène. La belle HélèneUn soir, nous nous rencontrâmes. Suzanne. Madame FavartUne poule sur un mur. Sifroid. Geneviève de BrabantUne poule, sur un mur. Sifroid. Geneviève de BrabantUne poupèe aux yeux d'èmail. Nicklausse. Les contes d'HoffmannV' la z'encor' de drôl's de jeunesses. Boulotte. Barbe-bleueVénus au fond de notre âme. Oreste. La belle HélèneVoici le sabre de mon père. La Grande Duchesse. La Grande-Duchesse de GérolsteinVoir, c'est avoir; allons courir!. Robinson Crusoé. Robinson CrusoéVraiment je n'en sais rien Madame. Fiorella. Les brigandsY'a des bergers dans le village. Boulotte. Barbe-bleue

Ensembles:

C'est une chanson d'amour. Antonia (Sopraan) Hoffmann (Tenor). Les contes d'HoffmannDeux heures devant moi. Councillor Lindorf (Bariton/Bas) Luther (Bas). Les contes d'HoffmannHélas! Mon coeur s'égare encore!. Hoffmann (Tenor) Giulietta (Sopraan) Pitichinaccio (Tenor) Dapertutto (Bariton/Bas). Les contes d'HoffmannIls se sont éloignés enfin!. Hoffmann (Tenor) Olympia (Sopraan). Les contes d'HoffmannMalheureux! Tu ne comprends donc pas. Giulietta (Sopraan) Hoffmann (Tenor). Les contes d'HoffmannPar Dieu! j'étais bien sûr. Hoffmann (Tenor) Nicklausse (Mezzo). Les contes d'HoffmannTu me fuis?. Hoffmann (Tenor) Nicklausse (Mezzo) Coppèlies (Bariton/Bas). Les contes d'Hoffmann
Wikipedia
Jacques Offenbach, geboren als Jakob Offenbach, (Keulen, 20 juni 1819 — Parijs, 5 oktober 1880) was een Franse componist en cellist van Duits-Joodse afkomst. Hij geldt als een van de scheppers van de operette (een Duitse term die hijzelf nooit gebruikte). Maar hij heeft ook een opera geschreven, die nog steeds repertoire houdt: Les contes d'Hoffmann. Het werd zijn zwanenzang, die bij zijn overlijden nog onvoltooid was.
Jakob Offenbach was de op een na oudste zoon van de joodse kantor Isaac Juda Offenbach. Zijn vader had de familienaam Eberst laten veranderen in Offenbach (hij kwam uit Offenbach am Main). Hij leerde eerst viool en later cello te spelen; met zijn zus Isabella (piano) en broer Julius (viool) vormde hij een trio dat optrad in logementen. In 1833 liet zijn vader hem met zijn broer Julius naar Parijs gaan. Hoe jong hij toen ook was, hij werd toegelaten tot het vak violoncello aan het Parijse Conservatoire national supérieur de musique, maar in 1834 staakte hij (wellicht uit geldgebrek) de studie. Na allerlei baantjes (met zijn broer trad hij op als het duo Jacques en Jules) werd hij cellist bij verschillende van de boulevardtheaters in Parijs en uiteindelijk de Opéra-Comique. Via Friedrich von Flotow, met wie hij samen stukken componeerde en uitvoerde, kreeg hij toegang tot de Parijse salons. Hij bouwde een naam op als virtuoos cellist en trad in de jaren veertig op met pianisten als Anton Rubinstein en Franz Liszt in Parijs en Keulen. In 1844 bekeerde hij zich tot het katholicisme en huwde hij met Herminie d'Alcain, met wie hij vier dochters zou krijgen. In Londen trad hij in 1844 samen met Joseph Joachim en Felix Mendelssohn Bartholdy op als pianotrio. Tijdens de Februarirevolutie (1848) in Frankrijk week hij kortstondig uit naar Duitsland. Hij luisterde er de 600e verjaardag van de kathedraal van Keulen op.
In 1849 werd hij kapelmeester aan het Théâtre français, waar hij de muziek schreef en verzorgde bij de uitgevoerde toneelstukken. Zijn venijnige teksten en muziek vielen niet altijd even goed. Het tij keerde tijdens de Wereldtentoonstelling van 1855, toen hij (in navolging van de Folies-Nouvelles van Hervé) een theater opende onder de naam Bouffes Parisiens aan de Champs-Élysées. Na enkele omzwervingen kwam hij terecht in het grotere (en misschien belangrijker: beter te verwarmen) theater Salle Choiseul met 900 zitplaatsen. Dit was het begin van een succesvolle operettecarrière. Aanvankelijk had hij slechts toestemming voor korte een-akters met twee of drie (solistische) rollen. In 1858 werden evenwel de restricties verruimd, waarna hij zijn eerste avondvullende werk schreef: Orphée aux enfers. Met zijn “musiquettes” parodieerde Offenbach op hilarische wijze en vol politieke toespelingen de bombast van de Grand-Opera van Giacomo Meyerbeer. Hij had veel succes met zijn theater maar moest desondanks soms wegens schuldeisers uitwijken naar het buitenland. Een drie-akter (“Barkouf”) in de Opera Comique resulteerde ook niet in meer respect in die kringen. Op een door hem in 1856 uitgeschreven prijsvraag reageerden veel jonge componisten; de eerste prijs ging naar Georges Bizet en Charles Lecocq.
In 1860 naturaliseerde hij tot Fransman en in 1861 kreeg hij het Légion d’honneur. In 1862 nam hij ontslag bij de “Bouffes”; hij bleef desondanks met name voor dat theater componeren. Hij beleefde in Parijs het hoogtepunt van zijn succes met La belle Hélène (1864), en zijn operettes werden in Londen en Wenen uitgevoerd. La vie parisienne (1866), La Grande-Duchesse de Gérolstein (1867), La Périchole (1868) en Les Brigands (1869) behoren tot de bekendste.
De Frans-Duitse Oorlog (1870) markeerde een omslag. Offenbach was erg gehecht aan zijn nieuwe vaderland Frankrijk. In de Duitse pers gold hij als een verrader, terwijl de Franse pers in hem juist een agent van Bismarck zag. Hij moest zijn familie in veiligheid brengen in Spanje. Terug in Parijs bleken zijn operettes niet langer in de smaak te vallen. Zijn specialiteit "van het koningschap een farce en van het leger een grap maken", dat was wat Napoleon III ondermijnd had, en daarmee had – in het publieke gevoelen – Offenbach meegeholpen bij de val van diens regering. Dat het kan verkeren bleek overigens enkele jaren later, toen hij door de politie werd lastiggevallen juist omdat hij te trouw zou zijn geweest aan de keizer. 1875 was het dieptepunt. Offenbach ging bankroet. In 1876 maakte hij, om zijn grote verliezen wat te compenseren, een zeer succesvolle tour naar de Verenigde Staten ter gelegenheid van de wereldtentoonstelling bij het honderdjarig bestaan van de Verenigde Staten: veertig concerten en ook uitvoeringen van twee van zijn operettes. Successen die ook in Parijs zich nog even voortzetten.
Vanaf 1877 was hij voornamelijk bezig met zijn opera Les contes d'Hoffmann. Het jaar 1880 bracht hij werkend aan de partituur door in het Pavillion Henri IV in St Germain-en-Laye. In september van dat jaar moest hij wegens verslechtering van zijn gezondheid terug naar Parijs. Er werd al gerepeteerd, maar op 5 oktober 1880 overleed hij. Onvoltooide partituren zijn op verzoek van de familie voltooid door Léo Delibes (Belle Lurette) en Ernest Guiraud (Les contes d'Hoffmann). Hij werd begraven op Montmartre.
Zijn "operettes" lijken nauwelijks op de operette zoals men die in Duitsland kent van bijvoorbeeld Franz Lehár of Johann Strauss jr.. Men kan deze stukken (zoals Karl Kraus deed) "Offenbachiaden" noemen: deze vorm is specifiek voor Offenbach. Het gaat bij Offenbach steeds om vlotte, goed in het gehoor liggende muziek met een handeling die veelal op satire berust, vol toespelingen op zeden, gewoonten en personen uit het Tweede Keizerrijk onder Napoleon III. Onnavolgbaar zijn zijn karikaturen van militairen en Duitsers.
Deze vorm van operette was alleen mogelijk omdat de napoleontische regering van het Tweede Keizerrijk deze duldde. De regering die bij Offenbach de stoutmoedigste sociale satire duldde, sleepte Baudelaire en Flaubert voor het gerecht. Maar in deze periode tussen de Parijse Wereldtentoonstellingen van 1855 en 1867 zat de zaal vol met publiek dat hoe dan ook loyaal aan de regering was.
Hij werkte in zijn succesvolste producties samen met Meilhac en Halévy als librettist. Hortense Schneider werd in 1855 door Offenbach als jonge sopraan ontdekt, en had steeds de hoofdrol.
Toch staat voorop het enorme gevoel voor theater en voor wat in de lucht hing en het gemak waarmee hij toespelingen maakte op de actualiteit. Gebruikte stijleffecten waren meestal niet al te subtiel. Satire ontstond vaak door bij teksten een qua sfeer volstrekt andersoortige muziek te kiezen, persiflage op bekende opera-aria's, rollen voor dieren (Barkouf), op muziek zetten van brabbeltaal (Ba-ta-clan). Een voorbeeld van absurde ongepastheid is de cancan in La belle Hélène die hij door de goden op de Olympus laat dansen; de term "la vile séducteur" (de gemene verleider) krijgt een uiterst verheven walsmelodie; de volkomen banale tekst "l'homme à la pomme" vormt de tekstuele basis voor een uitvoerig opera-ensemble.
Door zijn collegae werd hij wisselend beoordeeld. Men vond het Franse theater wel erg ondeugend en oppervlakkig. Wagner (die door Offenbach op de hak genomen was in "Le carnaval des revues") kende Offenbach de "warmte van een mesthoop" toe, alhoewel hij dat later dat toch wat nuanceerde. Uiteindelijk is het toch vooral de opera Les contes d'Hoffmann die repertoire heeft gehouden en zelfs een van de populairste Franse opera's is.
Zijn bekendste zelfstandig uitgevoerde nummers zijn de cancan uit de Orphée aux enfers en de Barcarolle uit Les contes d'Hoffmann.
Onderstaande lijst van 100 bekende composities voor theater is afkomstig van het lemma Offenbach, Jacques door Andrew Lamb, in 'The New Grove Dictionary of Opera', ed. Stanley Sadie (London, 1992) ISBN 0-333-73432-7. Er zijn verschillen in telling mogelijk doordat er vaak verschillende versies van een werk - soms onder verschillende titels - bestaan. Ook is niet altijd duidelijk of een werk door Offenbach is gecomponeerd, gedeeltelijk gecomponeerd of alleen op het toneel gebracht.